Այբուբեն
and 9999 99999ԷՉ
and(9999/99999ԸՊ
and(9999999999ԹՋ
" and9999999999ԺՌ
" and9999999999ԻՍ
"/*--9999999999ԼՎ
"/*--9999999999ԽՏ
-09999999999ԾՐ
-09999999999ԿՑ
/*--*99999conveՀՈւ
/*--*99999s3ՁՓ
099999s3ՂՔ
099999ԱՃՕ
099999ԲՄՖ
099999ԳՅ
099999ԴՆ
199999ԵՇ
and 199999ԶՈ
Արագ Որոնում


Բարձր կույտավոր ամպեր
Կույտաանձրևային ամպեր
Շերտակույտավոր ամպեր
Փետրավոր ճանկանման ամպեր
Փետրավոր մանրաթելային ամպեր
Ամպերը մթնոլորտում, Երկրի մակերևույթից որոշ բարձրության վրա, ջրի մանր կաթիլների, սառցաբյուրեղիկների և դրանց խառնուրդի կուտակումներն են: Ամպերը մառախուղից տարբերվում են ֆիզիկական կառուցվածքով, բարձրությամբ ու ձևով: Ամպերի առաջացման հիմնական պայմաններն են կոնվեկտիվ, վերընթաց հոսանքները, տուրբուլենտ փոխանակությունը և օդի ճառագայթման պատճառով սառեցումը, որի հետևանքով մթնոլորտում տեղի են ունենում ջերմաստիճանի նվազում, խոնավության աճ: 
Օդի վերընթաց շարժման բնույթից, բարձրությունից, տարվա սեզոնի, գոլորշիացման չափերի և այլ գործոններից կախված՝ ձևավորվում են բազմատեսակ ամպեր, որոնք դասակարգվում են ըստ բարձրության և արտաքին տեսքի: Ամպերը, ըստ իրենց ստորին սահմանի բարձրության, բաժանվում են 3 հարկի, ըստ արտաքին տեսքի՝ 10 տեսակի: Վերին հարկին (բարձրությունը՝ ավելի քան 6 կմ) են պատկանում փետրավոր, փետրաշերտավոր, փետրակույտավոր ամպերը, միջին հարկին (բարձրությունը՝ 2–6 կմ)՝ բարձր շերտավոր, բարձր կույտավոր ամպերը, ներքին հարկին (բարձրությունը՝ մինչև 2 կմ)՝ շերտավոր, շերտակույտավոր և շերտաանձրևային ամպերը: Տարբերում են նաև ուղղաձիգ զարգացման ամպեր (կույտավոր և կույտաանձրևային), որոնց ներքին սահմանը սովորաբար բավական ցածր է, իսկ վերինը երբեմն հասնում է մինչև վերնոլորտ: Ըստ ծագման՝ տարբերում են ամպերի 3 տիպ՝ կույտավոր, ալիքավոր և շերտավոր:
Ամպերի կամ ամպի և Երկրի միջև տեղի ունեցող էլեկտրական պարպման դեպքում առաջանում է ամպրոպ, որն ուղեկցվում է կայծակով ու որոտով: Ամպրոպների առաջացումը կապված է հզոր կույտաանձրևային ամպերի առաջացման հետ և պայմանավորված է մթնոլորտի անկայուն հավասարակշռության վիճակով: Այն կարճատև (մինչև 2 ժամ) երևույթ է, ուղեկցվում է ուժեղ քամիներով, որոշ դեպքերում՝ կարկուտով: 
Երկնակամարի՝ ամպերով ծածկվածության աստիճանը ամպամածությունն է. այն տվյալ վայրի եղանակն ու կլիման բնորոշող գլխավոր գործոնն է և արտահայտվում է 10-բալլային սանդղակով: Երկինքը համարվում է պարզ, երբ ամպամածությունը կազմում է 0–2 բալլ, կիսապարզ՝ 3–7 բալլ, ամպամած՝ 8–10 բալլ:
Ամբողջ Երկրի համար տարեկան միջին ամպամածությունը կազմում է 5,4 բալլ, ցամաքների վրա՝ 4,8 բալլ, իսկ օվկիանոսներում՝ 5,8 բալլ: Երկրագնդի վրա առավել ամպամած են Ատլանտյան և Խաղաղ օվկիանոսների հյուսիսային շրջանները, որտեղ խառնվում են ծովային տաք ու սառը հոսանքների միջոցով տեղափոխվող օդային զանգվածները: Այդ մասերում ամպամածությունը հասնում է 8 բալլի և ավելի: Երկրագնդի առավել անամպ շրջաններն անապատներն են, որտեղ ամպամածությունը կազմում է ընդամենը 1–2 բալլ:
Մեծ է ամպերի և ամպամածության դերը աշխարհագրական թաղանթում: Ամպերից առաջանում են տեղումներ, ամպերը կլանում են արեգակնային ճառագայթման մի մասը և դրանով իսկ ազդում Երկրի մակերեվույթի լուսային ու ջերմային ռեժիմների վրա: Ամպերը խոչընդոտում են Երկրի երկարալիք ճառագայթումը՝ նպաստելով մթնոլորտի ջերմոցային էֆեկտի ուժեղացմանը: Այս ամենից բացի, դժվարացնում են օդագնացությունը, տիեզերքից կատարվող նկարահանումները և այլն: