Այբուբեն
"/*--99999conveՃ
"/*--99999s3Մ
-099999s3Յ
-099999s3Ն
-099999ԱՇ
/*--*99999ԲՈ
/*--*99999ԳՈու
099999ԴՉ
099999ԵՊ
099999ԶՋ
099999ԷՌ
099999ԸՍ
099999ԹՎ
099999ԺՏ
199999ԻՐ
199999ԼՑ
and 9999 99999ԽՓ
and 9999/99999ԾՔ
and(9999999999ԿՕ
and(9999999999ՀՖ
" and9999999999Ձ
" and99999Ղ
Արագ Որոնում


Մոտ 1590 թ., Թավրիզ
1670 թ., Վաղարշապատ, թաղված է Էջմիածնի Սբ Գայանե վանքի գերեզմանոցում:

Պատմագիր և եկեղեցական գործիչ Առաքել Դավրիժեցու «Պատմությունը» հայ ժողովրդի` 1602–62 թթ-ի հասարակական-քաղաքական և տնտեսական ու մշակութային կացության նկարագրությունն է:

Առաքել Դավրիժեցին իր ծննդավայրի անունով կոչվել է Դավրիժեցի (Թավրիզեցի): Ուսանել է Սբ Էջմիածնի հոգևոր վարժարանում, աշակերտել կաթողիկոս Փիլիպոս Ա Աղբակեցուն (1632–55 թթ.): Ձեռնադրվել է վարդապետ, զբաղվել ուսուցչությամբ, եղել է Էջմիածնի միաբանության անդամ, ապա՝ Հովհաննավանքի առաջնորդ: Որպես Էջմիածնի նվիրակ՝ այցելել է Պարսկաստան, Թուրքիա, Սիրիա, Պաղեստին, Հունաստան, Արևմտյան Հայաստանի տարբեր գավառներ և Մայր աթոռի համար կատարել հանգանակություն: Փիլիպոս Ա-ի հանձնարարությամբ 1651–62 թթ-ին գրել է «Պատմություն» (կոչվում է նաև «Գիրք պատմությանց», «Պատմագիրք») աշխատությունը, որտեղ ներկայացրել է Հայաստանի  քաղաքական ու տնտեսական դրությունը, թուրք-պարսկական պատերազմների պատմությունը, ջալալիների շարժումը և Շահ Աբբաս I-ի կազմակերպած հայերի բռնագաղթը (1604 թ.): 
«Պատմությունը» եզակի տեղեկություններ է հաղորդում նաև Լվովի հայերի կյանքի, ինքնավարության, դատավարության, կենցաղի, Նոր Ջուղայի հիմնադրման ու ծաղկման, արհեստների, առևտրի զարգացման վերաբերյալ: Հատկապես արժեքավոր են աշխատության այն գլուխները, որոնք վերաբերում են լեհահայ գաղութի կյանքին, մասնավորապես լեհահայերի բռնի կաթոլիկացմանը, Նիկոլ եպիսկոպոս Թորոսովիչի ազգադավ գործունեությանը և այլ հարցերի: Առաքել Դավրիժեցու երկը  բացառիկ կարևորության աղբյուր է Այսրկովկասի, Թուրքիայի և Պարսկաստանի XVII դարի 1-ին կեսի պատմության մասին, ունի համառոտ ժամանակագրություն (613 թ.– XVII դարի կես): Զետեղված է նաև թուրք և պարսիկ տիրակալների իշխանության, Սսի և Էջմիածնի կաթողիկոսների գահակալության ժամանակագրությունը: 
Դավրիժեցին այն եզակի պատմիչներից է, ովքեր, որպես պատմության հավաստի աղբյուր, օգտագործել են մեր ձեռագրերի հիշատակարանները: 
«Պատմությունն» առաջին անգամ լույս է տեսել  հեղինակի կենդանության օրոք՝ 1669 թ-ին Ամստերդամում՝ Ոսկան Երևանցու խմբագրությամբ: Այնուհետև հրատարակվել է ևս 3 անգամ, քննական հրատարակությունը՝ 1990 թ-ին: Գիրքը թարգմանվել է ֆրանսերեն (1874 թ.), ռուսերեն (1973 թ.), լեհերեն (1981 թ.), հատվածաբար՝ վրացերեն (1974 թ.): Պատմագիրը հեղինակ է նաև կրոնական բովանդակությամբ 2 տաղի:
   Առաքել Դավրիժեցին առաջին հայ պատմիչն է, որի երկը լույս է տեսել հեղինակի կենդանության օրոք: